วงจันทร์ ไพโรจน์ เล่าถึงที่มาเพลงนี้ว่าในปี 2500 มีโอกาสติดตามวงดนตรีแม่ดมที่อยู่แถวเฉลิมบุรีไปเดินสายเหนือ โดยมีบังเละและสุรพล สมบัติเจริญไปด้วยรถไฟวิ่งผ่านสถานีต่างๆ จนมาถึงลำปาง เมื่อแฟนเพลงรู้ว่าวงจันทร์ ไพโรจน์มา ก็นำดอกกุหลาบมอญสีออกชมพูอ่อนมามอบให้มากมายผ่านหน้าต่าง ระหว่างที่กำลังชื่นชมความงามของดอกกุหลาบอยู่ สายตาของเธอก็ไปเห็นหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นลงข่าวสาวเหนือฆ่าตัวตายเพราะความรัก เธอรู้สึกเศร้า ก็เลยแต่งออกมาเป็นกลอน 3 ห้อง เพราะเคยเห็นว่าเพลง “ดูดวงเดือน “ ก็มีแค่ 3 ท่อนเช่นกัน หกเดือนผ่านไป บริษัทกมลสุโกศล ได้มาขอซื้อเพลงกุหลาบเวียงพิงค์นี้ไปให้เธออัดแผ่น แต่ก่อนที่จะร้องลงแผ่นเสียง คนควบคุมเสียงบ่นว่าเนื้อเพลงสั้นไป เธอรู้สึกเกรงใจนักดนตรี ก็เลยอ้อนพี่ๆ น้องๆ นักร้องนักดนตรีมาช่วยแต่งห้องสุดท้าย “หมู่เฮาชาวเหนือ!! " ครูสำเนียง ม่วงทอง ขึ้นเนื้อท่อนแรกก่อนสั้นๆ เธอก็เลยต่อ "อย่าไปเชื่อเชียวหนอคำชาย” จากนั้นมนัส ปิติสานต์ มาช่วยเสริมอีกแรง “เดี๋ยวจะต้องเจ็บช้ำใจตาย “ ก่อนที่จะรีบไปเตรียมตัวสีไวโอลิน จังหวะนั้น สุรพล สมบัติเจริญ ได้มาเชื่อมต่อ “เปิ้นเมืองใต้พูดจาหลอกลวง “ กลับมาถึงคิวครูสำเนียง ม่วงทองอีกครั้ง แกเอื้อน “หากเปิ้นได้เฮา “ อารมณ์นั้นเธอคิดถึงเด็กสาวชาวเหนือที่ฆ่าตัวตาย ก็เลยแต่งว่า “เปิ้นคงทิ้งเฮาน้ำตาไหลร่วง “ถึงตรงนี้หยุดคิดกันอยู่นานก่อนที่สุรพล สมบัติเจริญ จะคิดท่อนสุดท้ายของเพลงได้ว่า “หากหลงลมคงโดนหลอกลวง ช้ำทรวงเหมือนดั่งบัวบาน” (ต้องไปอ่านเรื่องราวของวังบัวบานเองครับ) แต่ภายหลังเมื่อเพลงกุหลาบเวียงพิงค์จบกระบวนการผลิต และออกมาเป็นแผ่นเสียง กลับมีการให้เครดิตสุรพล สมบัติเจริญ ว่าเป็นผู้ประพันธ์เพลง และสร้างความสับสนให้กับวงการเพลงในเวลาต่อมา. สร้างสรรเพลง: Weerapon Jainakaew ภาพประกอบ: จิตรกรรมฝาผนังสกุลช่างล้านนา วัดพระสิงห์ จังหวัดเชียงใหม่ ตกแต่งเพิ่มเติมโดย Archun Kunaroob #กุหลาบเวียงพิงค์ #เพลงร่วมสมัย #ล้านนาร่วมสมัย