ซึงลอยลมมาเพลงมุ้ยเจียงตาเจียงใหม่เลือนล­างจางไปวันนี้มีใครคิดจะบรรเลงต่อ... ซึงเอ๋ยเจ้าจำต้องลา ล้านนาไปแล้วสิหนอ ไม่มีคนเมืองไม่มีค่าวซอเสียงซึงจึงเสื่อม­มนต์... เสียงซึงแผ่วเบาจนใจ๋หายดังซึงสุดท้ายจะลา­ห่างหน หรือสูญเสียคนจะฟังแล้วหรือซึงเจ้าเอย... ซึงเอ๋ยซึงเฮยข้าไม่เคยที่คิดจะลืมหรอกหนา­... ซึงเอ๋ยจงย้อนมารับวาจาที่ข้าไม่เคยบอกใคร ข้าถูกคนที่เคยรักกันเคยฝากความฝันกลับผัน­เปลี่ยนใจ.. .หากซึงฟังแล้วยังลาไปหาจะมีใครดับทุกข์ใน­อกตรม .. ซึงพริ้วเบาเบาแรงเร้าอารมณ์ปัดเป่าความขม­ทุกข์ระทมคลายเอย วิญญาณเพลงซอข้าขอเอามันคืนให้ ซึงพามันไปไปไหนก็ไปไม่ต้องเอามาส่ง เพลงมุ้ยเจียงตาเว้าวอน ถึงตอนบรรเลงจะจบลง เรื่องราววันวานล้านนาก­็คงเหลือเป็นเพียงแต่ตำนาน น้ำปิงเปลี่ยนรอยเกวียนสลายเอื้องดอยถูกขา­ยให้คนประจาน หรือจะร้างลาเลือนลับไม่คืนกลับเอย ... เพลงนี้ครูจรัลได้เขียนขึ้นมาในปี 2536 เนื้อหาในเพลงได้ระบายความรู้สึกในใจของครู เกี่ยวกับจิตวิญญาณล้านนาของคนในปัจจุบันที่เริ่มเสื่อมสลายไปตามกาละเวลา ซึ่งเนื้อเพลงและทำนองเพลงนั้นบาดใจ