"แม่ดำโปน" ที่มีคนสันนิษฐานว่ามาจาก "แห่กัมพล" ผมว่าเป็นการสันนิษฐานแบบลากเข้าความ คือ ถ้าจะพิจารณาในเรื่องการเปลี่ยนเสียงก็ยังห่างไกลมากที่คำว่า แห่กัมพล จะกลายเสียงไปเป็น แม่ดำโปนได้ และถ้าหากจะพิจารณาในแง่ของวัฒนธรรมแล้ว เวลาไปดำหัวพระเถระ เข้าก็ไม่ได้เน้นไปถวาย "ผ้ากัมพล" นะครับ ไปดำหัวจะก็เน้นที่เครื่องสักการะ น้ำขมิ้นส้มป่อย มากกว่า แม่นำโปน มาจากรากศัพท์ ว่า "แม่นำพล" ออกเสียงแบบล้านนาว่า แม่นำปน หรือ แม่นำโปน ก็ได้ คำว่า "แม่" ในที่นี้ก็หมายถึง "หลัก, สำคัญ" เช่น แม่ท่า (ท่าหลัก, ท่าสำคัญ) ดังนั้นคำว่า แม่นำพล ก็คือเพลงหลักที่ใช้ นำไพร่พล นำพลเมือง ไปกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่ง จะไปรบ จะไปดำหัวผู้หลักผู้ใหญ่ จะไปแห่ครัวทาน จะไปสรงน้ำพระธาตุ ก็ว่ากันไป ชาวลำปางเรียกว่าวงตกเส้ง แต่ละจังหวัดเรียกชื่อต่างกันไปเช่น เชียงใหม่ และลำพูนเรียกว่า วงตึ่งโนง แพร่เรียกว่า วงกลองอืด พะเยาเรียกว่าวงอืดสึ้ง นอกจากจะใช้ประโคมนำขบวนพิธีกรรม และประเพณีทางศาสนา เช่นขบวนครัวทาน ผ้าป่ากฐิน บวชนาค ฯลฯ ดนตรีจากวงตกเส้งยังใช้บรรเลงประกอบการฟ้อนเล็บ ฟ้อนเทียน หรือการแสดงฟ้อนรำอื่นๆ เป็นวงดนตรีที่ได้รับอิทธิพลจากวงปัญจดุริยางค์ ของอินเดีย เครื่องดนตรีของวงตกเส้งประกอบด้วย แน ๒ เลา กลอง ๒ แบบ คือ กลองตะหลดปด และกลองแอว ฆ้อง ๒ ใบ สว่า(ฉาบใหญ่) ๑ คู่ และสิ้ง(ฉิ่งชาวเหนือ) ๑ คู่ เครื่องดนตรีส่วนใหญ่เป็นของวัด นักดนตรีเป็นชาวบ้านที่มาบรรเลงให้โดยไม่คิด ค่าจ้าง เพราะมีความเชื่อว่าการบรรเลงดนตรีให้วัดเป็นการทำบุญอย่างหนึ่ง เพลงที่ใช้ บรรเลงมี ๒ เพลง คือ เพลงแห่ตกเส้งกับเพลงแห่ดำหัว ทั้งสองเพลงมีจังหวะช้า มีโหมดเสียงเป็นแบบ ๖ เสียง โดยมีการย้ายโหมดเสียงแบบที่เรียกว่าเมทาโบเล